Over boeken, uitgeven en boeken verkopen

    Dorze mensen in het zuiden van Ethiopie

    « Terug

    Rondreis door Ethiopië

    Nadat we een schitterende reis door het Noorden van Ethiopië hebben gemaakt, gaan we samen met Abel, een vriendelijke gidschauffeur, nog een trip van duizenden kilometers door het Zuiden maken. Het Zuiden waar zo veel verschillenden bevolkingsgroepen wonen die allemaal hun eigen gewoontes, gebruiken en rituelen hebben die mijlenver van onze wereld afstaan. De Dorze is de eerste bevolkingsgroep waar we nader kennis mee gaan maken.

    Door te kiezen voor printing on demand heeft u geen voorraad nodig en is uw uitgave altijd beschikbaar. Publicaties met enerzijds een kleinere markt maar anderzijds weliswaar een langere doorlooptijd aangaande relevantie en verwachte bestellingen kunnen daardoor goed bediend worden met printing on demand. Zo heeft u nooit een te grote voorraad op de gang staan maar is uw titel wel altijd te verkrijgen wanneer er vraag naar is.

     

    Wanneer u, gebaseerd op de specifieke context van uw uitgave, de methode van printing on demand aanwendt is een boek drukken vanaf 1 exemplaar gesneden koek. Een boek uitgeven wordt zo plezierig en betaalbaar wanneer je kunt drukken vanaf 1 exemplaar.

    Nadat we een schitterende reis door het Noorden van Ethiopië hebben gemaakt, gaan we samen met Abel, een vriendelijke gidschauffeur, nog een trip van duizenden kilometers door het Zuiden maken. Het Zuiden waar zo veel verschillenden bevolkingsgroepen wonen die allemaal hun eigen gewoontes, gebruiken en rituelen hebben die mijlenver van onze wereld afstaan. De Dorze is de eerste bevolkingsgroep waar we nader kennis mee gaan maken.

     

    Abel draait de verharde weg af en we moeten nog ongeveer zeventien kilometer rijden, voordat we bij het Dorze dorp, of beter gezegd de markt aankomen. Prachtige handgeweven kleden hangen op grote stokken uitgestald. Op paaltjes wiebelen hoedjes in de zon. We zitten nu op een hoogte van ruim tweeduizend meter en het is hier beduidend koeler.

    ‘Ik zal jullie afzetten bij de markt. Mijn vriend Getu, een prima gids, gaat met jullie mee. Ik wil ondertussen een band, die heel langzaam leegloopt, laten maken’, zegt Abel.

    De markt begint pas in de middag, omdat alle mensen wel de gelegenheid moeten hebben om op tijd op de markt te komen. De meesten moeten kilometers lopen. Het is een groot heuvelachtig terrein, waar honderden mensen lopen, zitten en hun boodschappen doen.

    ‘Je kunt zonder problemen overzichtsfoto’s maken, maar als je portretten wilt maken, even om toestemming vragen en dan twee birr betalen’, legt Getu, de gids, de spelregels uit.

    Het is gewoon een zakelijke overeenkomst tussen twee partijen met vaste prijzen. Misschien niet leuk, maar ik vind het wel duidelijk en je voorkomt gezeur.

    ‘Kijk eens naar de bierdrinkende vrouwen. Deze vrouwen drinken tegelijk uit één kalebas’, wijst Getu naar twee vrouwen.

    Dat is zeker een foto waard. Wat een raar en komisch gezicht. De vrouwen zoenen elkaar bijna en zetten de opening van de kalebas tegen hun monden. Zonder ook maar een druppel te verspillen, drinken de dames tegelijk van het bier. Zien is geloven. Ze hebben hun birrs verdiend. Een andere vrouw lurkt tevreden aan een pijp, die gemaakt is van een hoorn van een koe. Ze wil hem graag verkopen. Ik schud vriendelijk mijn hoofd.

    ‘Je geeft haar twintig birr in plaats van twee birr’, zegt Jan als ik een vrouw voor een gemaakte foto wil betalen.

    Voordat ik kan reageren is het geld al verdwenen. Geen denken aan dat ik het teveel betaalde geld terugkrijg. Ze kijkt me onverzettelijk aan. Het geld is voorgoed ergens tussen haar kleren verdwenen. Natuurlijk ziet iedereen dit, in Afrika ziet altijd iedereen wat je doet, en een blunderende, blanke vrouw is het bekijken meer dan waard.

    ‘De smoezelige, verkreukelde biljetten lijken ook allemaal erg op elkaar’, verdedig ik mezelf, waar niemand naar luistert.

    ‘Oké’, zegt Jan. ‘Dan maak ik nog een paar foto’s.’

    Een oplossing waar we allemaal mee kunnen leven. Ik heb het gevoel dat alle vrouwen mij uitlachen en ze hebben natuurlijk helemaal gelijk. Ik moet er zelf ook om lachen. Mannen bemoeien zich niet veel met de markt; zij zijn drukker met het drinken van honingbier. Hoewel het wel weer de mannen zijn die al deze kleden weven. Ik heb kleden genoeg, maar koop wel een donkerbruine kandelaar. Het is allemaal goedkoop en ik vind het gewoon leuk om een souvenir mee te nemen. Alles wat verkocht wordt, ligt soort bij soort. Simpele, plastic schoenen liggen in stapels op de grond. Kinderen met vliegen op en in hun neus en mond willen tegen betaling op de foto.

    ‘Nee, niet doen. Geef kinderen geen geld’, klinkt het resoluut uit de mond van Getu.

    Getu is een knappe man met een mooie bos rastahaar en prachtige tanden. Hij weet zelf ook wel dat hij aantrekkelijk is en flirt schaamteloos met alle vrouwen.

    ‘Ik ben getraind door de mensen van de Nederlandse organisatie svn. Ik heb ook een certificaat. Ik houd van mijn werk en het leven dat ik heb. Mijn zus woont in Addis, maar ik woon en werk veel liever op het platteland.’

    Hij spreekt vlekkeloos Engels, iedereen kent hem en begroet hem. Hij voelt zich als een vis in het water op deze drukke markt, waar de marktvrouwen met hun kleurige en geurige producten de sfeer én de prijs bepalen. Teff zo fijn als speldenknopjes wordt verkocht. Teff betekent letterlijk verliezen. Wanneer je een korreltje laat vallen ben je het voorgoed kwijt. Het is onmogelijk om het weer op te rapen. Lampenolie wordt zorgvuldig in een dopje van een waterfles afgemeten en voor twee birr verkocht.

     

    Een prachtige wandeling langs tukuls die als grote bijenkorven in het landschap staan, leidt ons naar de Dorze Lodge; een fantastisch gelegen, vrij nieuw project van de Dorze gemeenschap. Het uitzicht is fenomenaal en betoverend. Getu is erg lovend over dit project, waar een zeer betrokken manager uit Arba Minch de leiding heeft.

     

    De volgende dag lopen we weer achter Getu aan naar het Dorze dorp, waar drie kinderen, de snoetjes vol met snot en vliegen, ons enthousiast opwachten. De huizen van deze mensen worden op een bijzondere manier gebouwd. Ze zijn van bamboe en soms wel twaalf meter hoog.

    ‘Wanneer het onderste deel is opgevreten door de termieten, iets wat onherroepelijk gebeurt, dan verwijderen we dat deel en laten het huis een stukje zakken. Dan is er nog steeds voldoende ruimte om in te wonen’, legt de gids uit.

    De meeste huizen gaan een heel huwelijk mee.

    ‘In de Bradt gids staat dat onze huizen van ensetbladeren zijn gemaakt, maar dat klopt dus niet. Ze worden van bamboe gemaakt. Loop maar mee naar binnen. In dit deel slapen de kinderen, hier wordt ook gekookt en daarachter is de plek voor het vee’, gaat Getu gedreven verder.

    Het is erg donker binnen, daglicht perst zich met moeite door de kieren. We bukken ons en lopen door de nauwe ingang naar binnen. De kinderen lopen lekker dicht bij ons in de buurt en genieten volop van deze bezoekers. Elk woonerf wordt door een schutting afgesloten. Een knappe vrouw is bezig met de bladeren van de ensetboom, waar heel veel verschillende levensmiddelen van gemaakt worden. De vrouw legt een breed blad op een veelgebruikte plank en schraapt er met een stuk hout de vezels af.

    ‘Deze vezels gaan minimaal drie maanden onder de grond waar ze gaan fermenteren.’

    Omdat wij er zijn haalt de vrouw het grauwe goedje uit het gat in de grond. Ze maakt er een dikke bal van, die doorgesneden wordt. Er wordt vervolgens weer een bal van gemaakt, die weer doorgesneden wordt. Een procedure die diverse keren wordt herhaald, net zolang totdat alle vezels goed zijn doorgesneden. Wanneer alles goed is gefermenteerd wordt er deeg van gemaakt, waar de mensen een soort van pizzabodem van maken. Dit wordt vervolgens met een scherpe saus opgegeten. Het is erg lekker’, legt Getu ons uit.

    Ik hoop oprecht dat het beter smaakt dan dat het ruikt. Oef, wat een sterke lucht.

    Getu begint ineens vrolijk te lachen en kijkt mij aan: ‘Zij weet dat jij die vrouw bent die gisteren twintig birr op de markt voor één foto heeft betaald.’

    Zijn ogen stralen van pret en ook de jonge vrouw heeft een lach op haar gezicht. In Afrika zijn de laatste roddels altijd snel verteld.

     

    Ons hele verhaal is te lezen in:De drums van Timkat, een reis door Ethiopië

    www.adarosman.nl

     

    Share |

    Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties lezen.